یکی بیاید، باهم برویمبرویم آن دورهابرویم لابهلای کوههای نستوهو غلت بزنیم، وسعتِ دشتهای مخملپوش رابرویم جایی که صدای فکرهای خودمان را نشنویمو فلسفهی سکوت راو حقیقت رارها کنیمو بپردازیم به واقعیت ب

حتی اگر من در برابر عظمت جهان موجودی ناچیز باشم، هیچ از ارزش رنج من کم نمیشود.نیرویی که در احساس عشق، اندوه و دلتنگی من نهفته است، میتواند سرتاسر دنیا را فراگیرد.من مقدسم، چون میتوانم از رنج به عرش